PRAWO FINANSOWE

DYSCYPLINA POGRANICZA, ALE ODRĘBNA GAŁĄŹ PRAWA

„Na podstawie analizy związków prawa finansowego z innymi dziedzinami można uznać, iż prawo finansowe ma charakter interdyscyplinarny. Jest według Paula Marie Gaudemeta „dyscypliną pogranicza", ale przedmiot regulacji- działalność finansowa- stanowi kryterium wydzielenia prawa finansowego z innych dziedzin prawa. Karol Ostrowski podkreślał, że istnieje dający się wyodrębnić i dostatecznie obszerny krąg swoistych instytucji prawnych, służących wyłącznie działalności finansowej państwa, uzasadniający uznanie ich całokształtu za osobną gałąź prawa, bez wkraczania w obszary innych jego gałęzi."

E. Chojna-Duch, Podstawy finansów publicznych i prawa finansowego, Warszawa 2010, s.58

GRANICE PRAWA FINANSOWEGO

„Najbardziej zaś radykalne podejście do sprawy streszcza się w ujęciu, które wyróżnia tzw. prawo finansów publicznych, nadając mu znaczenie wąskie (ograniczone do problematyki budżetowej) oraz szerokie (obejmujące ponadto prawo podatkowe, prawo celne, prawo bankowe, prawo dewizowe, prawo walutowe, kontrolę skarbową)."

C. Kosikowski, Samodzielny byt prawa finansowego jako działu, w: System Prawa Finansowego T.I, Warszawa, 2010, s.424

NOWE CZĘŚCI PRAWA FINANSOWEGO

„Ciekawym zjawiskiem jest także powstawanie nowych części prawa finansowego. W tym zakresie należy wskazać chociażby na prawo sektora finansów publicznych, które staje się pojęciem szerszym od dotychczasowego prawa budżetowego. Inny przykład dotyczy prawa rynku finansowego. Obejmuje ono regulacje związane z oddziaływaniem państwa na organizację i funkcjonowanie instytucji rynku finansowego (banków i parabanków, zakładów ubezpieczeń, funduszy inwestycyjnych i funduszy emerytalnych, giełdy pieniężnej i jej infrastruktury prawnej, a więc w nomenklaturze prawa unijnego instytucji kredytowych i instytucji finansowych)".

C. Kosikowski, Samodzielny byt prawa finansowego jako działu, w: System Prawa Finansowego T.I, Warszawa, 2010, s.432-33

ZAKRES PRAWA FINANSOWEGO

„… zakres prawa finansowego musi obejmować takie człony jak:

1) Prawo finansowe sektora finansów publicznych, w tym :

a) Prawo regulujące powstawanie i finansowanie wydatków publicznych, zwłaszcza zaś ich podział między różne instytucje finansujące wydatki publiczne;

b) Prawo regulujące nakładanie i gromadzenie dochodów publicznych, a także ich podział między różne instytucje finansujące wydatki publiczne;

c) Prawo regulujące tworzenie, wydatkowanie i kontrolę publicznych planów finansowych, w tym budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz funduszy celowych systemu budżetowego i pozostałych jednostek sektora finansów publicznych;

d) Prawo regulujące zaciąganie i spłatę długu (kredytu) publicznego;

2) Prawo walutowe i dewizowe;

3) Prawo rynku finansowego, w tym zasady kontroli i nadzoru państwa wobec instytucji finansowych działających na rynku finansowym oraz ich powiązania finansowe z sektorem finansów publicznych.

(…) Jaki sens może mieć autonomiczne traktowanie prawa podatkowego, skoro jego rozwój powinien być wiązany nie tylko z doskonaleniem techniki wymiaru i poboru podatków, lecz także z celami, jakim mają służyć dochody z nich płynące?"

C. Kosikowski, J.Matuszewski,Geneza i ewolucja oraz stan obecny i przewidywana przyszłość prawa finansowego, w: System Prawa Finansowego T.I, Warszawa, 2010, s.33-34